Lieve Papa,

Toen de uitvaartondernemer mij vroeg of ik wat over jou wilde schrijven had ik geen enkele twijfel. Ook al praten jij niet graag over jezelf. Deze dienst is speciaal voor jou. Ik ga mijn best doen om het zo goed mogelijk onder woorden te brengen maar zo goed als jij dat kon zal het mij niet lukken. Veel mensen die vandaag aanwezig zijn hebben de woorden  gehoord die jij hebt gesproken tegen Laura en mij op onze bruiloft. Nee je was geen prater, verre van. Praten over emoties vond je maar lastig. Maar jouw speech tijdens onze bruiloft was zo eerlijk, mooi en vertederend. Voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de dag.

Je hebt het niet makkelijk gehad. Kanker op vroege leeftijd, de dood van Hester en de scheiding. Ingrijpende gebeurtenissen die een grote impact op jouw leven hebben gehad. Maar wat hebben we ook mooie, waardevolle en vrolijke momenten meegemaakt. Met de familie Stomphorst op de bank het wk voetbal kijken terwijl we de bonen van het eigen land aan het doppen waren. Of de vakanties samen met mama en speelkamaraatje Tjeerd. Dan gingen we met zijn vieren kamperen en deed Tjeerd alsof hij een grasmaaier was en het gras ging maaien, inclusief grasmaaier geluid. Die anekdote vertelde jij nog regelmatig.

In de natuur was jij echt in je element. Nergens was je gelukkiger dan wanneer je ging vogelen, lekker met Dick en Jaap naar de Oostvaardersplassen. Die passie deelde je al met hen op jonge leeftijd en dat is nooit meer weggegaan. Vrienden voor het leven. Prachtig om te zien hoe je daar van kon genieten. Als we samen buiten waren en er vloog een vogel over dan wist jij wat voor vogel het was. Ik had die ambitie niet en dan vond jij wel eens jammer. Gelukkig was Ivo de laatste jaren in jouw leven, aan wie jij jouw passie voor het vogelen wel kon overbrengen.

Één vakantie staat me nog heel helder voor de geest. De vakantie met jou en Jan&Elisabeth aan de Drome in Frankrijk. Ik was een jaar of 16/17 volgens mij. Om de beurt kookte we voor elkaar, jij met Elisabeth en ik met Jan. Na een valse start van Jan en mij (iets met smerige Ravioli uit blik), hebben we dat in het verdere verloop van de vakantie ruimschoots goed gemaakt. In die vakantie is ook onze liefde voor Clairette de Die ontstaan, inmiddels een gevleugeld begrip in de familie. Voor wie Clairette de Die niet kent en dat zullen er vele van jullie zijn denk ik. Clairette de Die is een mouserrende witte wijn die eigenlijk te zoet is om echt lekker te zijn. Maar toch werd dat direct ons familie drankje.  Toen ik laatst bij jou was vroeg je wat ik de rest van die zaterdag ging doen. Ik zei dat Laura en ik nog niet veel plannen hadden. Toen gaf jij mij het advies: ‘Jongen, koop een lekker flesje Clairette de Die, ga lekker in jullie achtertuin zitten en drink die lekker op met zijn tweeën en vier het leven.”

Pap, als ik aan jou denk overheerst trots. Trots dat jij mijn vader was en bent. Je bent de meest zorgzame man die ik ken. En wat er ook was, altijd stond je voor mij klaar. Als ik weer eens ergens gestrand was ’s avonds laat op een station en niet meer naar huis kon komen, dan kwam je me ophalen. Of als mijn fiets weer eens gejat was in de stad dan hielp je me met een nieuwe fiets. Ook met m’n studie stond je altijd voor me klaar. Je spoorde me zelfs aan om nog een studie te gaan doen. “Twee studies kan helemaal geen kwaad jongen, dat heeft Jan ook gedaan.” Zei je dan. Die woorden heb ik goed in mijn oren geknoopt met tien jaar studie als resultaat (en twee diploma’s, dat dan weer wel).

Vandaag sta ik hier in mijn trouwpak. Niet zo lang geleden zat ik aan jouw bed in het huis van Jan en Elisabeth. Jij wilde er altijd piekfijn uit zien op belangrijke momenten. Schoenen netjes gepoetst, gladgeschoren hoofd en nette kleding aan. Als zoon van een kledingwinkel eigenaar kan dat ook niet anders. Dat verwachtte je ook van mij. Daarin verschilden wij wel eens van mening, met name over het feit of mijn schoenen wel goed genoeg gepoetst waren en of ik me niet wat beter had kunnen scheren. Misschien had je gelijk, maar misschien is het ook wel het verschil tussen jouw en mijn generatie. Maar jij kon het niet laten om, zelfs nu ik volwassen ben, tegen mij te zeggen dat ik er wel goed uit moest zien. Zo ook die dag een paar weken geleden toen ik aan jou bed zat. “Zorg je er wel voor dat je er netjes uit ziet straks”, zei jij,  doelend op vandaag. Ik reageerde zoals ik altijd reageerde: “Ja tuurlijk pap, wat denk jij nou?!”. Maar ik vroeg je wat ik dan aan zou moeten volgens jou. Jij zei, een mooi net pak en nette gepoetste schoenen. Ik vroeg je daarna wat voor pak je dan mooi vindt. Toen zei je, dat pak wat je op jullie trouwerij aan had, dat vond ik wel heel mooi. Ik heb je toen beloofd dat ik dit pak aan zou doen. Als laatste eerbetoon aan jou, mijn papa.

Je hebt nu eindelijk rust en hoeft geen stress meer te hebben over hoe oneerlijk de wereld soms (vaak) is. Je gaat nu naar de plek waar jij zo graag was. Dichtbij onze lieve Hester. Pap, ik hou van jou.

Liefs van je zoon

Lieve Papa